donderdag 12 oktober 2017

De oorlog is afgelast

Net als in het gewone leven draait het in het theater uiteindelijk om vertrouwen. Als u een kaartje koopt voor een voorstelling op vrijdagavond om kwart over acht, kan u er van op aan dat wij voor u klaar staan. Dat de artiest in de kleedkamer zenuwachtig loopt te drentelen voor hij op kan. Zo vertrouw ik er ook op dat de vrachtwagen van het gezelschap in de ochtend op tijd naast de toneeltoren parkeert en dat onze technici zich weer in het zweet werken om al die spullen op tijd op- en afgesteld te hebben. En belangrijker nog, dat de voorstelling of het concert van die avond goed is geregeld en de verwachtingen overtreft. Terwijl we allemaal weten dat het geen kleinigheid is om tot een volwaardige en hoogwaardige uitvoering op een groot podium te komen.

Toch gaat het niet altijd zoals we denken, theater blijft mensenwerk. Zo af en toe gaat het goed mis. Zoals deze week met ‘War of the worlds’ van de Brabantse producent Mike Vullings. Dat is een toegewijde man die we kennen van tours met het materiaal van Queen en een toffe show rond Pink Floyd. Maar dit keer zit het ‘m tegen, fors tegen. Hij blijkt zich veel te laat te hebben gerealiseerd dat ‘Jeff Wayne’s musical version of The War Of The Worlds’ door de Engelse rechthebbenden als musical wordt gezien. En dat er strenge eisen gelden over hoe die show er uit dient te zien. Veel te laat? Ja maanden te laat. Pas toen hij vorige week dinsdag de eerste try-out ging spelen knalde hij met zijn kop tegen de deur van het internationale auteursrecht. Terwijl het publiek in de foyer stond te trappelen, kon hij onder de dreiging van een juridisch conflict niet anders beslissen dan het annuleren van de show die avond.

De dag daarna las ik hierover in de lokale krant en alle alarmbellen gingen rinkelen. Het duurde even voor ik de aangeslagen man aan de telefoon had. Hij vertelde me dat het een nare maar kleine discussie was met de rechthebbenden, een kwestie van geld en onderhandelingen die voor het weekend zou zijn opgelost. De dagen daarna bleek dat toch weerbarstiger dan gedacht, maandag zou het verlossende woord klinken. Dan kon het 26 koppig gezelschap vol kracht opstomen naar de voorpremière en première in Theaters Tilburg. Niet helemaal zeker van mijn zaak ging ik met spanning het weekend in, om maandagochtend meteen weer aan de telefoon te hangen met Mike. Die was inmiddels naar Londen afgereisd om persoonlijk de laatste subtiele zaken met het rechtenbureau af te tikken. Tenminste dat zei hij. Ook een directeur krijgt zijn informatie gefilterd en in brokjes door. Al bleek dat pas twee dagen later.

Het was tijd om de duimschroeven aan te draaien. Ook hier begonnen we onzeker te worden over de twee uitverkochte shows aanstaand weekend. Vrijdag hadden we onze belangrijkste zakelijke relaties uitgenodigd, een chique gala voor business club KoBra. Vijfenzestig Midden-Brabantse bedrijven met elk tien gasten. We konden het ons als Theaters Tilburg niet veroorloven het vertrouwen van die mensen te beschamen. Dus eiste ik namens Theaters Tilburg stoer helderheid voor woensdagmiddag 12.00 uur met een forse financiële claim als ze in gebreke zouden blijven. Kort daarvoor had het bestuur van KoBra me klip en klaar helder gemaakt niet met minder genoegen te nemen. Ze wilden de volledige show die we hadden afgesproken, anders niet. Los het maar op. 

Het werd woensdag en Mike nam zijn telefoon niet op. Ik belde al vroeg met het impresariaat dat ons de show heeft verkocht. Een grote gerenommeerde partij waar je van op aan kan. Tenminste dat dachten we. Maar aan de stem hoorde ik het al. Er was stront aan de knikker. Mister Jeff Wayne stelde veel verdergaande eisen dan meneer Mike Vullings ooit zou kunnen gaan waarmaken in de drie dagen die hem nog restten. Hij vroeg nog enkele uren respijt om de laatste berichten uit Londen op te halen. Maar het mocht niet baten, het impresariaat besloot de gehele najaarstour te annuleren en pas volgend voorjaar in première te gaan. En zo stonden wij plots met lege handen.

Ik piekerde kort over al die verloren omzet, over al die gemaakte kosten maar vooral over al die mensen die we zouden moeten gaan teleurstellen. Over twee dagen kille leegte in die prachtige concertzaal terwijl we een spetterend symfonisch rockfeest in het vooruitzicht hadden. Maar goed, aan een kniezende directeur heb je niks. Aanpakken dan maar. Het is bewonderenswaardig hoe professioneel en snel zo’n annulering hier in huis wordt afgehandeld. We typten en verzonden het ene bericht voor onze businessclub  en het andere voor de premièregasten van zaterdag. Om mij heen werd druk gebeld en geregeld. In no time werden alle gasten bereikt, werd aan leveranciers van materialen en horeca gevraagd om niet te leveren, werd personeel gebeld dat ze aanstaande vrijdag thuis konden blijven.

En nu? Nu is het donderdag, nu rest dat knagende gevoel, de kwaadheid en het geknakte vertrouwen. De kwaadheid op de naïviteit van een producent die dacht een topproductie te gaan maken terwijl hij onvoldoende nadacht over de rechten die hij daarvoor nodig had. De schaamte voor onze zakelijke relaties die op hun beurt al hun gasten moesten gaan afbellen. Dit verhaal is nog niet uit. Onze businessclub KoBra vertrouwt er terecht op dat we met een verdomd goed alternatief komen en veel gasten van zaterdag willen alsnog naar de beloofde show. En dat gaan we regelen, daar kan u van op aan. Ik hoop maar dat de producent wel heeft gedacht aan een goede verzekering, er komt nog een forse rekening aan.

Overigens is de kop van deze column onjuist. Toeval bestaat niet, tegelijk met dat afgelaste gala in de concertzaal is in de schouwburg op vrijdag de dertiende de Vlaamse schrijver en acteur Tom Lanoye geprogrammeerd. En geloof het of niet, zijn show heet ‘Ten Oorlog’. Hij komt wel. 

U bent van harte uitgenodigd.

maandag 31 juli 2017

Op de plaats

Gut, gut wat hebben we het weer druk gehad afgelopen seizoen. Ik had de laatste tijd niet eens de inspiratie om deze blog bij te houden. Maar goed, uiteindelijk wordt het zomer, raast Roze Maandag en de kermis voorbij en wordt het dan toch plots echt stil in zo’n gebouw. Dus is er eindelijk even rust om terug en vooruit te blikken.

Zo schrijf ik deze week de evaluatie van de eerste editie van het Nederlands Musical Talenten Gala. Dat was aardig bezet, zeker op het podium. Al die prille (en gevorderde) musicalsterren wisten een aardig feestje te vieren samen. Met fraaie vooruitzichten op ons aanbod het komende seizoen. En als je de foto’s van die bruisende avond terug wil zien, kijk dan vooral eens hier bij musicalsites.nl.

En niet veel  later reden de bomen hier weer door de straten. Wat een typisch Tilburgs tafereel, al dat straatmeubilair inclusief groen dat verplaatst wordt ten faveure van de kermis in deze stad. Tien dagen lang feest tot diep in de nacht in de binnenstad, carnaval is er eigenlijk niks bij. Zo was ook voor ons maandag dan echt de laatste activiteit van dit seizoen. In vervolg op het Holy Pink Festival in de Muzentuin organiseerde Draaimolen nog een stevige roze afterparty in de studio. Toen ik dinsdagochtend met slaap in de ogen binnenkwam zat ons horecapersoneel nog na te puffen van de nacht en de daaropvolgende schoonmaak.

Maar goed, als het een beetje meezit wordt de drukte in ons huis volgend seizoen zeker niet minder, integendeel. Maar we hebben het achter de schermen wel net even iets anders verdeeld. Sinds 1 mei is Paul Cornelissen in dienst als manager programmering & events, dat scheelt mij als het goed is een vracht werk. Inmiddels is hij helemaal in lijn met onze toekomstvisie voor 2017-2020, check het interview op Tilburg.com maar eens.

In de aanloop naar het nieuwe seizoen is hij al druk in de weer. Zo zorgt hij voor een fraai programma in onze gebouwen bij De Opening, de nieuwe naam voor de opening van het nieuwe culturele seizoen in Tilburg. Dat speelt zich 16 en 17 september bij alle culturele instellingen in de binnenstad af. Het is de opvolger van de cultuurnacht die we samen voorheen in oktober organiseerden. Voortbouwend op hetzelfde gastvrije  idee, maar nu dus maar liefst 24 uur achtereen.

In de tussentijd worden in onze gebouwen allerlei onderhoudsklussen uitgevoerd waar we tijdens het drukke hoogseizoen geen tijd voor hebben. Dat is hier in goede handen, dus ga ik lekker even uitpuffen en met vakantie.  Ik zie je graag, maar nu even niet.

zaterdag 6 mei 2017

Turbulentie

Hij ligt er weer, de nieuwe brochure van Theaters Tilburg. En het werkt weer, de website met het aanbod tot de zomer van 2018. Voor jou als gast is dat allemaal heel gewoon. Dat klopt, dat mag je van ons verwachten. Maar jongens, jongens wat is dat toch een bak werk.  In de afgelopen weken hebben we met alle mensen op ons kantoor vooral heel veel afspraken gemaakt met elkaar en met de rest van de wereld en daarbij heel veel informatie verwerkt. Resulterend in een spoorboekje voor weer een nieuw theaterseizoen.

En dat is voor mij de tiende keer al weer. Vijf hier in Tilburg en de vijf daarvoor in mijn geliefde Zutphen. Wat raast de tijd toch genadeloos snel voorbij. Afgelopen woensdag mocht ik het resultaat tonen tijdens de jaarlijkse seizoenspresentatie met dit keer de charmante Lonne Gossling aan mijn zijde. Een vrijwel onmogelijke opgave om die meer dan 375 voorstellingen en concerten de revue te laten passeren. Dat deden we dus maar niet, we beperkten ons tot enkele high lights en brachten vooral prettige gasten. Kom de volgende keer ook kijken, de datum is al gepland.

Voor mij was die presentatie de afgelopen maanden de stip op de horizon. De maanden maart en april waren dit keer drukker dan ooit. In die periode doen we namelijk alles dubbel. We tonen vrijwel elke dag belangwekkende producties op onze podia en brengen die op allerlei vernuftige manieren onder de aandacht van het publiek.  En tegelijkertijd zijn we druk met voorstellingen boeken, marketingdeals maken en concepten verzinnen voor het volgende theaterseizoen.

En dan komt ook de koning nog eens langs. Heeft u het Koningsconcert gezien op tv? Kijk het anders nog eens na op Uitzending Gemist, het is echt de moeite waard. Wat zag onze concertzaal er knap uit die avond. Wat een kroon op het werk, wat was ik trots op onze mensen, onze zaal en vooruit, op Tilburg. Want ook zo’n event vergt minutieuze voorbereiding. Van onze technici, en van onze horeca uiteraard want die koning drinkt niet zo maar een willekeurig glaasje wijn met zijn onderdanen achteraf. Net als veel Tilburgers deze dagen kan ik zeggen dat ik heel even heel dicht bij de hoogheden mocht zijn. Bekroond met mijn eigen ‘Obama’ momentje toen ik al handenschuddend op de foto mocht.

En om dat alles af te ronden was daar op 28 april plots Koningsdag: The day after. Met een doorsnede van de acts die de dag daarvoor op verschillende plekken langs de route maar kort de aandacht konden krijgen van het hoge bezoek. Een heerlijke ongedwongen en gratis avond in een overladen zaal met vrijwilligers, mensen van de gemeente, podiumacts en veel publiek. Wat ik me overigens pas die avond bewust werd wat een last die hele koningsdag is geweest voor de gemeentelijke organisatie. Voor hen was die ‘day after’ ook een soort therapeutische afscheidssessie. Een half jaar lang op topspeed een topevenement in elkaar zetten en dan de maandag daarna weer gewoon achter het bureau beleidsnota’s typen. Dat valt niet mee, dus werd er links en rechts een traantje geplengd.

 Nederlands Musical Talent Gala
Maar goed, doorrrr, zou Mathijs van Nieuwkerk zeggen. De komende dagen gaan we alle boekingen en verzoeken van onze gasten verwerken. Met de bekende stormloop op de website voor de verkopen van bekende namen in ons programma. Maar vergis je niet, er is hier nog geen tijd voor rust. Tot eind juni presenteren we dag na dag voorstellingen en concerten, terwijl we achter de schermen werken aan weer een nieuwe eigen productie: het Nederlands Musical Talent Gala. Een heus gala met groot orkest en bekende musicalsterren zoals Freek Bartels en Stanley Burleson die een preview brengen van de musicals die volgend seizoen in Tilburg te zien zijn. Zorg dat je erbij bent, er is geen tijd te verliezen, er is nog zoveel te zien en te doen.